กองทุนสุขภาพตำบล - กองทุนหลักประกันสุขภาพท้องถิ่น - กปท

1. ร้อยละของผู้ป่วยจิตเวชได้รับยาไม่ต่อเนื่อง ขนาด 50.00

โรคจิตเภท (Schizophrenia) หรือจิตเวช คือ กลุ่มอาการของโรคที่มีความผิดปกติ ของความคิด ทำให้ผู้ป่วยมีความคิดและการรับรู้ไม่ตรงกับความเป็นจริง ส่งผลเสียต่อการดำเนินชีวิตประจำวัน เช่น การดูแลตัวเอง การใช้ชีวิตในสังคม ส่วนใหญ่ผู้ป่วยจะเริ่มเป็นเมื่ออายุประมาณ 14-16 ปี หรือช่วงปลายวัยรุ่น โรคนี้พบได้ประมาณร้อยละ 1 ของประชากร และอาจมีอาการกำเริบถึง ร้อยละ 50 -70 ซึ่งต้องเข้ารับการรักษาอย่างต่อเนื่องในโรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง ทำให้ต้องใช้งบประมาณในการดูแลค่อนข้างสูง ส่วนใหญ่อาการกำเริบของผู้ป่วยจิตเวชนั้น เกิดจากการรับประทานยาจิตเวชไม่ต่อเนื่อง อาจเนื่องมาจากอาการข้างเคียงจากการใช้ยาดังกล่าว เช่น ลิ้นแข็ง ง่วงนอน เป็นต้น อีกทั้งญาติขาดความรู้ที่ถูกต้องในการดูแลผู้ป่วย ส่งผลให้เกิดอาการกำเริบขึ้นได้ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลปิยามุมัง มีผู้ป่วยจิตเวช (วันที่ 1 ตุลาคม 2566) จำนวน 42 ราย รับการรักษาอย่างต่อเนื่องจำนวน 15 ราย มีอาการกำเริบซ้ำที่ต้องเข้ารับการรักษาบ่อยครั้ง จำนวน 5 ราย จากการหาสาเหตุพบว่าอาการกำเริบซ้ำมาจากผู้ป่วยรับประทานยาไม่ต่อเนื่อง รับประทานยาไม่ถูกต้อง ไม่ยอมรับประทานยาเนื่องจากผลข้างเคียงของยา ญาติผู้ป่วยไม่มีความรู้ความเข้าใจในการดูแล จากปัญหาดังกล่าว ชมรมอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านตำบลปิยามุมัง จึงได้จัดทำโครงการเครือข่ายใส่ใจ ดูแลผู้ป่วยจิตเวชในชุมชนขึ้น เพื่อให้ผู้ป่วยจิตเวช ได้รับการดูแลจากเครือข่ายในชุมชนของตนเอง ลดอาการกำเริบหรือการกลับมาเป็นซ้ำเพิ่มคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยและลดภาระของญาติ ซึ่งจะส่งผลให้ผู้ป่วยใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้ตามปกติต่อไป

1. เพื่อให้ผู้ปวยจิตเวชได้รับยาอย่างเนื่องและลดอาการกำเริบหรืออาการกลับมาเป็นซ้ำ
2. เพื่อให้เกิดเครือข่ายในการดูแลผู้ป่วยจิตเวชในชุมชนของตนเอง
3. เพื่อให้เกิดเครือข่ายในการดูแลผู้ป่วยจิตเวชในชุมชนของตนเอง
4. เพื่อให้ผู้ดูแลมีความรู้และทักษะในการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่บ้านได้เหมาะสม

1. จัดอบรมให้ความรู้เรื่องการดูแลผู้ป่วยจิตเวช
2. การสร้างความสัมพันธ์และความผูกพันระหว่างผู้ดูแลและผู้ป่วยจิตเวช
3. เวทีถอดบทเรียนแลกเปลี่ยนเรียนรู้

1. ผู้ป่วยจิตเวชได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่องลดอาการกำเริบหรืออาการกลับมาเป็นซ้ำ
2. คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยดีขึ้น สามารถใช้ชีวิตได้ปกติ และลดภาระของญาติในการดูแลผู้ป่วยลง
3. ผู้ดูแลมีความรู้และทักษะในการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่บ้านได้เหมาะสม
4. เกิดเครือข่าย ในการดูแลผู้ป่วยจิตเวชในชุมชนของตนเอง