กองทุนสุขภาพตำบล - กองทุนหลักประกันสุขภาพท้องถิ่น - กปท

ปัจจุบันการหย่าร้างนับเป็นปัญหาสังคมที่สำคัญอย่างหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นในทุกสังคม ทุกชนชั้น และมีแนวโน้มสูงขึ้นทุกปี ปัญหาการหย่าร้างถือเป็นดรรชนีชี้วัดความล้มเหลวในการใช้ชีวิตคู่ของสามีภรรยาที่ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ ทำให้เกิดผลกระทบต่อหลายฝ่ายทั้งต่อคู่สมรส บุตร บิดามารดา และเพื่อนร่วมงานที่ต้องร่วมรับรู้ปัญหาด้วย จากการหย่าร้างดังกล่าวทำให้เกิดปัญหาต่างๆตามมาอีกเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะต่อสตรีหลังการหย่าร้างหรือที่เรียกว่าหญิงหม้ายจะเกิดปัญหามากที่สุด จากการวิจัยพบว่า สตรีหลังการหย่าร้างจะมีความรู้สึกโศกเศร้าเสียใจ ขาดความเชื่อมั่นในตนเอง รู้สึกอับอายกับสถานภาพที่เป็นหญิงหม้าย ทำให้เกิดความเครียดที่ต้องเผชิญกับความรู้สึกโดดเดี่ยว มีความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายสูง เนื่องจากสถานการณ์ทางเศรษฐกิจบีบคั้น ซึ่งหญิงหม้ายส่วนมากต้องรับภาระในการเลี้ยงดูบุตรตามลำพังเนื่องจากฝ่ายชายไม่ได้ช่วยเหลือจุนเจือเรื่องเงินทอง หญิงหม้ายจึงต้องดิ้นรนหารายได้เพื่อเลี้ยงตนเองและบุตร จึงทำให้ไม่สามารถทำหน้าที่เลี้ยงดูบุตรอย่างเต็มที่ได้ และจึงต้องฝากบุตรไว้กับบิดามารดาหรือญาติของหญิงหม้าย บทบาทการทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่จึงไม่สามารถกระทำได้ดีหรือทำได้น้อยมาก แต่ในอีกงานวิจัยกลับพบว่า สตรีหลังการหย่าร้างหรือหญิงหม้ายสามารถปรับตัวเองได้ดี ทั้งด้านการดูแลตนเอง การเลี้ยงดูบุตร การปรับตัวเข้าหาญาติ การปรับตัวด้านเศรษฐกิจ และการปรับตัวด้านเพศสัมพันธ์ หญิงหม้ายเหล่านี้สามารถปรับตัวได้ดีและใช้ชีวิตได้อย่างเป็นปรกติสุข ทั้งยังมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น อย่างไรก็ตามการที่หญิงหม้ายจะสามารถปรับตัวปรับบทบาทของตนให้ได้หรือไม่ได้นั้น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวหญิงหม้ายเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับบริบททางสังคม วัฒนธรรม และเศรษฐกิจด้วย เช่น ถ้าหากเป็นสังคมเมืองการเป็นหญิงหม้ายก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายแต่อย่างใด เพราะสภาพสังคมมีมิติวิถีชีวิตที่ต่างคนต่างอยู่ ไม่สนใจใครมากนัก สังคมยอมรับการเป็นหม้ายได้ สิ่งเหล่านี้จะช่วยทำให้หญิงหม้ายปรับตัวได้เร็ว และไม่เกิดความเครียดนานนัก แต่ถ้าเป็นสังคมชนบทที่มีการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันอย่างแน่นแฟ้น และยังยอมรับเรื่องการหย่าร้างไม่ได้ หรือยอมรับส่วนน้อยหญิงหม้ายจะเกิดความกดดันในการดำรงชีวิต
จากข้อมูลการสำรวจหญิงหม้าย ในพื้นที่หมู่ที่ 5, 7, 9, 10 และ 14 มีจำนวน 237 คน โดยมาจากสาเหตุต่างๆ เช่น การหย่าร้าง หรือคู่เสียชีวิต ทำให้เกิดปัญหาในครอบครัว ขาดเสาหลักในการหาเลี้ยงครอบครัว ทำให้บางครอบครัวขาดความอบอุ่น เกิดความรู้สึกโดดเดี่ยว การดำเนินชีวิตในช่วงเศรษฐกิจยุคปัจจุบันนั้นไม่ดี รายได้น้อย ไม่เพียงพอกับค่าใช้จ่ายภายในบ้าน ทำให้สตรีดอกไม้เหล็กมีความรู้สึกเครียด วิตกกังวล ทางอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านและผู้นำชุมชนจึงเกิดความตระหนักถึงผู้หญิงเหล่านี้ การพบปะพูดคุย การทำกิจกรรมร่วมกัน และการเรียนนรู้ในการใช้ทักษะชีวิต ทักษะการฝึกอาชีพ ทักษะการส่งเสริมสุขภาพทางด้านร่างกายและจิตใจ เพื่อให้สามารถดำรงอยู่ในสังคมอย่างมีความสุข ร่วมกับกิจกรรมสังสรรค์ ส่งผลให้สตรีดอกไม้เหล็ก (หญิงหม้าย) มีความแข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจ เพื่อป้องกันโรคซึมเศร้าและโรคเครีดได้ จึงได้จัดทำโครงการส่งเสริมสุขภาพดอกไม้เหล็กบานที่กันใหญ่ขึ้น

1. เพื่อส่งเสริมการดูแลสุขภาพกายและจิตสตรีดอกไม้เหล็ก
2. เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ด้านต่างๆ ให้กับสตรีดอกไม้เหล็ก
3. เพื่อให้สตรีดอกไม้เหล็กได้ทำกิจกรรมร่วมกัน
4. เพื่อส่งเสริมการสร้างรายได้เสริมจากการทำดอกไม้จันทน์

ขั้นเตรียมการ 1. ประชุมแกนนำ 5 หมู่บ้าน (หมู่ที่ 5, 7, 9, 10 และ 14) เพื่อวางแผนการดำเนินงาน 2. สำรวจข้อมูลหญิงหม้ายในพื้นที่ทั้ง 5 หมู่บ้าน 3. ประสานวิทยากร และครูจิตอาสา เพื่อขอสนับสนุนการจัดทำโครงการ 4. จัดทำโครงการ เพื่อขอสนับสนุนงบประมาณ พิจารณาและอนุมัติโครงการจากกองทุนหลักประกันสุขภาพตำบลคูหาใต้ ขั้นตอนดำเนินการ 1. ตรวจคัดกรองสุขภาพ 2. ให้ความรู้เกี่ยวกับการส่งเสริมสุขภาพจิต 3. ฝึกปฏิบัติ โดยวิทยากร ตามรายกการ ดังนี้   3.1 กิจกรรมออกกำลังกายเพื่อสุขภาพท (เต้นบาสโลบ)   3.2 กิจกรรมออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ (รำไม้พอง)   3.3 กิจกรรมฝึกการทำดอกไม้จันทน์เพื่อสร้างรายได้ และส่งเสริมสุขภาพจิต ขั้นประเมินผล 1. ประเมินผลการดำเนินงานโครงการ 2. สรุปผล และรายงานผลการดำเนินโครงการ

1. สตรีดอกไม้เหล็ก (หญิงหม้าย) ได้รับการดูแลสุขภาพทั้งด้านร่างกายและจิตใจ
2. สตรีดอกไม้เหล็ก (หญิงหม้าย) ได้ทำกิจกรรมร่วมกันและตระหนักในการออกกำลังกาย
3. ลดปัญหาโรคซึมเศร้า โรคเครียดในสตรีดอกไม้เหล็ก (หญิงหม้าย)
   
4. สตรีดอกไม้เหล็ก (หญิงหม้าย) ได้เรียนรู้การทำดอกไม้จันทน์ เพื่อเสริมรายได้