กองทุนสุขภาพตำบล - กองทุนหลักประกันสุขภาพท้องถิ่น - กปท

จากคำนิยาม “สังคมสูงวัย” คือ สังคมที่มีสัดส่วนของผู้สูงอายุหรือประชากรที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป ได้เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่สัดส่วนของอัตราการเกิด และจำนวนประชากรในวัยทำงานลดน้อยลง ประเทศต่างๆ รอบข้างเราได้มีปัญหาเรื่องนี้แล้ว สำหรับประเทศไทยปัจจุบันมีสัดส่วนประชากรสูงอายุเพิ่มขึ้น  สาเหตุเนื่องมาจากการพัฒนาด้านสาธารณสุขและทางการแพทย์ ทำให้อัตราการตายลดลง ผู้สูงอายุจึงมีชีวิตที่ยืนยาวขึ้น ในปี พ.ศ.2568 ประเทศไทยก้าวสู่สังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ (Aged Society) มีผู้สูงอายุ 60ปีขึ้นไป มากกว่าร้อยละ 20 ของประชากร ข้อมูลจากกรมกิจการผู้สูงอายุ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ได้ให้ข้อมูลที่ได้จากกรมปกครอง กระทรวงมหาดไทย ข้อมูล ณ 30 กันยายน 2568 สัดส่วนของผู้สูงอายุประเทศไทย ร้อยละ 21.58 สัดส่วนผู้สูงอายุภาคใต้ ร้อยละ 18.30 สัดส่วนผู้สูงอายุจังหวัดสตูล ร้อยละ 16.12 จากจำนวนประชากรผู้สูงอายุที่มีสัดส่วนเพิ่มมากขึ้น ซึ่งน่าจะตามมาด้วยปัญหาสุขภาพและโรคเรื้อรังต่างๆ อย่างไรก็ตาม ความจริงแล้วคนส่วนใหญ่ในสังคมยังเข้าใจว่า การรับมือกับเรื่องนี้กลับเป็นเพียงการจัดการกับเรื่องสุขภาพของผู้สูงอายุ ทำให้การแก้ปัญหาหลักมักจำกัดอยู่เพียงแต่กลุ่มๆ เช่น การจ่ายเบี้ยยังชีพคนชรา การจัดสวัสดิการต่างๆ แต่กลับไม่ได้เชื่อมโยงเข้ากับการเตรียมการตั้งแต่ยังอยู่ในวัยทำงาน จึงเป็นสถานการณ์ที่เราจำเป็นต้องกลับมาสนใจจริงๆ เกี่ยวกับสังคมผู้สูงอายุในประเทศของเรา รวมทั้งการส่งผลต่อเศรษฐกิจโดยรวม ของชาติด้วย
ผู้สูงอายุถือเป็นบุคคลที่สามารถสืบทอดประเพณีวัฒนธรรมท้องถิ่น วิถีดั้งเดิม ที่สมควรได้รับการยกย่องเชิดชู ดูแล เอาใจใส่ และส่งเสริมสนับสนุนและพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุในด้านต่างๆ ให้มีความรู้ มีทักษะ สามารถทำคุณประโยชน์แก่สังคม เพื่อให้ผู้สูงอายุได้เตรียมความพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นทั้งด้านร่างกาย ด้านจิตใจ ด้านสังคม ให้ผู้สูงอายุได้เห็นถึงคุณค่าของตนเอง พึ่งตนเองได้ มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ไม่เป็นภาระของลูกหลาน
องค์การบริหารส่วนตำบลแป-ระ ได้เล็งเห็นความสำคัญในการจัดกิจกรรมโครงการส่งเสริมและสนับสนุนชมรมผู้สูงอายุและผู้สูงอายุตำบลแป-ระ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2569 เพื่อส่งเสริมพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม เพิ่มพูนความรู้ พัฒนาความคิด และเพิ่มประสบการณ์อันเป็นประโยชน์ให้สามารถดำรงชีวิตอยู่ร่วมกับลูกหลานและสังคมได้อย่างมีคุณค่าและมีความสุข