กองทุนสุขภาพตำบล - กองทุนหลักประกันสุขภาพท้องถิ่น - กปท

โรคไข้เลือดออกนับเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญของประเทศไทยตลอดมา เพราะไข้เลือดออกเป็นโรคติดต่อ โดยมียุงลายเป็นพาหะที่สร้างความสูญเสียชีวิต ค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลและความสูญเสียทางด้านเศรษฐกิจของประเทศ เนื่องจากโรคนี้มีแนวโน้มการระบาดในช่วงฤดูฝนของทุกปี และพบว่าประชาชนที่ป่วยด้วยโรคไข้เลือดออกมากที่สุด ได้แก่ กลุ่มเด็กวัยเรียนที่มีอายุตั้งแต่ 5-14 ปี แต่ปัจจุบันยังพบผู้ป่วยไข้เลือดออกในผู้ใหญ่ และมีการระบาดของโรคตลอดทั้งปีอีกด้วย ดังนั้นการดำเนินงานควบคุม ป้องกันโรคไข้เลือดออกให้ประสบผลสำเร็จ  และเกิดประสิทธิภาพนั้นจำเป็นต้องระดมความร่วมมือจากทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ในการกำจัดลูกน้ำยุงลายที่เป็นพาหะนำโรค และรณรงค์ให้ชุมชนตระหนักถึงความสำคัญของปัญหาโรคไข้เลือดออก และร่วมมือกันเฝ้าระวังป้องกันการแพร่ระบาดของโรคนี้ จากรายงานสถานการณ์ของโรคไข้เลือดออกในปี พ.ศ.2566 – 2568 ประเทศไทยมีประชากรป่วยด้วยโรคไข้เลือดออก จำนวน 158,620 ราย 105,250 ราย และ 17,127ราย ตามลำดับ คิดเป็นอัตราป่วย 238.15 159.15 และ 25.92 ต่อประชากรแสนคน ในจังหวัดปัตตานีมีผู้ที่ป่วยด้วยโรคไข้เลือดออก จำนวน 333 ราย, 2,057 ราย และ 2,378 รายตามลำดับ คิดเป็นอัตราป่วย 45.75, 281.29 และ 325.19 ต่อแสนประชากร (ข้อมูลจากการรายงานการเฝ้าระวังโรคทางระบาดวิทยา 506 กองระบาดวิทยา สำนักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข) ในอำเภอทุ่งยางแดงมีประชากรที่ป่วยด้วยโรคไข้เลือดออกจำนวน 3 ราย, 27 ราย และ 28 รายตามลำดับ คิดเป็นอัตราป่วย 14.62, 135.46 และ 139.30 ต่อแสนประชากร และในพื้นที่ตำบลตะโละแมะนา    มีประชากรป่วยด้วยโรคไข้เลือดออกจำนวน 0 ราย, 3 ราย และ 2 รายตามลำดับ คิดเป็นอัตราป่วย 0, 101.28 และ 68.75 ต่อประชากรแสนคน (เกณฑ์ของกระทรวงสาธารณสุขกำหนดไว้ อัตราป่วยทั้งปี ไม่ควรเกิน 50    ต่อประชากรแสนคน , ข้อมูลจากการรายงานการเฝ้าระวังโรคทางระบาดวิทยา R506 และระบบดิจิทัลเฝ้าระวังโรค DDS กองระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข) ดังนั้น กลุ่มอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.ตำบลตะโละแมะนา) ได้ตระหนักถึงความสำคัญของปัญหา จึงได้จัดทำโครงการรณรงค์ป้องกันโรคไข้เลือดออกในชุมชน ปีงบประมาณ 2569 ขึ้น เพื่อป้องกัน    การระบาดของโรคไข้เลือดออก จึงต้องมีการกระตุ้นให้ชุมชนได้ทราบ และเล็งเห็นความสำคัญของการป้องกันและควบคุมโรคด้วยการทำลายแหล่งเพาะพันธุ์ยุงและการกำจัดลูกน้ำยุงลาย เพื่อเป็นการป้องกันการแพร่ระบาดของโรคในชุมชน ส่งผลให้ประชาชนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ปลอดภัยจากโรคไข้เลือดออก