กองทุนสุขภาพตำบล - กองทุนหลักประกันสุขภาพท้องถิ่น - กปท

กิตติกรรมประกาศ

"โครงการป้องกันและควบคุมโรคมะเร็งปากมดลูกปี 2560 จังหวัดพัทลุง" สำเร็จได้ด้วยดี ด้วยความร่วมมือจาก สมาชิกในชุมชน ตำบลโคกชะงาย อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

คณะทำงานโครงการฯ ขอขอบคุณ กองทุนสุขภาพตำบล เทศบาลตำบลโคกชะงาย ที่ให้การสนับสนุนงบประมาณในการดำเนินโครงการฯ รวมทั้ง ภาคีเครือข่ายที่สำคัญระดับพื้นที่ ที่ให้การสนับสนุน ช่วยเหลือ ชี้แนะ สุดท้ายขอขอบคุณผู้เกี่ยวข้องที่มิได้ระบุชื่อไว้ในที่นี้ ซึ่งมีส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนการดำเนินงานให้มีความยั่งยืนในพื้นที่ต่อไป

คณะทำงานโครงการ
โครงการป้องกันและควบคุมโรคมะเร็งปากมดลูกปี 2560

บทคัดย่อ

โครงการ " โครงการป้องกันและควบคุมโรคมะเร็งปากมดลูกปี 2560 " ดำเนินการในพื้นที่ ตำบลโคกชะงาย อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง รหัสโครงการ 2560-L3351-01-19 ระยะเวลาการดำเนินงาน 27 เมษายน 2560 - 28 เมษายน 2560 ได้รับการสนับสนุนงบประมาณจำนวน 2,500.00 บาท จาก กองทุนสุขภาพตำบล เทศบาลตำบลโคกชะงาย เพื่อใช้ในการดำเนินกิจกรรมโครงการ หลังจากสิ้นสุดระยะเวลาโครงการ ผลที่เกิดขึ้นจากการดำเนินงานปรากฏดังนี้

โครงการนี้ยังไม่มีการเขียนหรือแก้ไขบทคัดย่อ

หมายเหตุ : รายละเอียดของบทสรุปคัดย่อการดำเนินงาน ให้ผู้รับผิดชอบโครงการเป็นผู้เขียนสรุปภาพรวมของโครงการใน "ผลลัพธ์โครงการ"

สารบัญ

ความเป็นมา/หลักการเหตุผล

มะเร็งปากมดลูกเป็นมะเร็งที่พบมากที่สุดในเพศหญิง พบได้ในสตรีตั้งแต่วัยสาวจนถึงวัยชรา พบมากในช่วงอายุ ๓๐-๕๐ ปีในแต่ละปีผู้หญิงทั่วโลกป่วยด้วยโรคมะเร็งปากมดลูกเพิ่มขึ้นปีละ ๔๖๖,๐๐๐ คน เสียชีวิตปีละ ๒๓๑,๐๐๐ คน ซึ่งประมาณร้อยละ ๘๐ ของผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูก อยู่ในประเทศกำลังพัฒนา สำหรับประเทศไทย โรคมะเร็งปากมดลูกเป็นสาเหตุการเสียชีวิตมากที่สุดของโรคมะเร็งทั้งหมด จากรายงานของสำนักงานวิจัยมะเร็งนานาชาติพบว่า ในปี พ.ศ.๒๕๔๔ ประเทศไทยมีผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูกรายใหม่ปีละ ๖,๑๙๒ ราย เสียชีวิต ๓,๑๖๖ ราย หรือประมาณร้อยละ ๕๐ คิดคำนวณแล้วสตรีไทยเสียชีวิตจากมะเร็งปากมดลูกวันละเกือบ ๙ คนมะเร็งปากมดลูกพบมากที่สุดในภาคเหนือของประเทศไทย อย่างไรก็ตามในปัจจุบันอัตราตายด้วยโรคมะเร็งปากมดลูกลดลง เนื่องจากมีการตรวจวินิจฉัยค้นหามะเร็งปากมดลูกโดยการทำ Pap Smear เพื่อให้การรักษาความผิดปกติเพิ่มมากขึ้น ทำให้มะเร็งปากมดลูกในระยะรุนแรงลดลง ซึ่งจากการศึกษาขององค์กรวิจัยโรคมะเร็งนานาชาติ(IARC) พบว่า การที่จะลดอัตราการเกิดโรคมะเร็งนั้น ถ้าสามารถตรวจให้ครอบคลุมประชากรได้จำนวนมากเท่าไร จะลดอัตราการตายได้ดีกว่าความถี่ของการที่สตรีไปรับการตรวจ กล่าวคือ ถ้าสามารถทำการตรวจค้นหามะเร็งปากมดลูกให้ได้ครอบคลุมจำนวนประชากรร้อยละ ๘๐ โดยการทำ Pap Smear ทุกปี จะลดอัตราการตายจากมะเร็งปากมดลูกได้ ๖๑% และหากทำการตรวจทุก ๓ ปี จะลดลงได้ ๖๑% หรือถ้าทำการตรวจทุก ๕ ปี จะสามารถลดลงได้ ๕๕%ซึ่งในทางกลับกันแม้ว่า จะทำการตรวจได้ครอบคลุมประชากร ๓๐%และสามารถตรวจให้สตรีได้ทุกๆปีก็ตาม กลับสามารถลดอัตราการตายจากโรคมะเร็งปากมดลูกได้เพียง ๑๕% เท่านั้น ดังนั้น การที่จะให้สตรีได้รับการทำ Pap Smear ได้ครอบคลุมกลุ่มเป้าหมายให้มากที่สุด จึงเป็นการคัดกรองมะเร็งปากมดลูกเชิงรุกที่เหมาะสม เพื่อตอบสนองนโยบายกระทรวงสาธารณสุขที่กำหนดให้ทุกพื้นที่ดำเนินงานตามโครงการป้องกันและควบคุมโรคมะเร็งปากมดลูกในสตรีอายุ ๓๐-๖๐ ปี เป้าหมายร้อยละ ๒๐ ต่อปี และครอบคลุมร้อยเปอร์เซ็นต์ในระยะเวลา ๕ ปี โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านโคกชะงายจึงได้จัดทำโครงการป้องกันและควบคุมโรคมะเร็งปากมดลูกขึ้นเพื่อให้ความรู้ สร้างความตระหนัก และเพื่อให้บริการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูก ครอบคลุมกลุ่มเป้าหมายค้นหาโรคในระยะเริ่มแรก อย่างมีประสิทธิภาพสามารถมีโอกาสรักษาให้หายขาดได้ซึ่งจะช่วยลดอัตราการเสียชีวิตจากโรคมะเร็งปากมดลูกได้

วัตถุประสงค์โครงการ

1. เพื่อให้สตรีอายุ ๓๐-๖๐ ปี มีความรู้เรื่องมะเร็งปากมดลูกและตระหนักถึงการดูแลสุขภาพของตนเองด้วยการตรวจหามะเร็งปากมดลูกโดยการทำ Pap Smear
2. เพื่อค้นหาผู้ป่วยโรคมะเร็งปากมดลูกระยะแรกโดยการตรวจคัดกรองทำ Pap Smear และเพื่อให้ได้รับการรักษาที่ถูกต้องตามมาตรฐานทันท่วงที

กิจกรรม/การดำเนินงาน

กลุ่มเป้าหมาย

ผลที่คาดว่าจะได้รับ

๑. สตรีอายุ ๓๐ - ๖๐ ปี มีความรู้ ความเข้าใจเรื่องมะเร็งปากมดลูกและสามารถดูแลสุขภาพตนเองด้วยการตรวจ Pap Smear ครอบคลุมตามเป้าหมาย ๒. สามารถค้นหาผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูกในระยะแรกและส่งตัวเข้ารับการรักษาอย่างรวดเร็วถูกต้องได้มาตรฐาน ๓. อัตราป่วยตายด้วยโรคมะเร็งปากมดลูกในสตรีกลุ่มเป้าหมายลดลง

ส่วนที่ 1 ผลการดำเนินงาน

* ผลผลิต หมายถึง ผลที่เกิดขึ้นเชิงปริมาณจากการทำกิจกรรม เช่น จำนวนผู้เข้าร่วมประชุม จำนวนผู้ผ่านการอบรม จำนวนครัวเรือนที่ปลูกผักสวนครัว เป็นต้น
** ผลลัพธ์ หมายถึง การเปลี่ยนแปลงที่นำไปสู่การแก้ปัญหา เช่น หลังอบรมมีผู้ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมจำนวนกี่คน มีข้อบังคับหรือมาตรการของชุมชนที่นำไปสู่การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมหรือสภาพแวดล้อม เป็นต้น ทั้งนี้ต้องมีข้อมูลอ้างอิงประกอบการรายงาน เช่น ข้อมูลรายชื่อแกนนำ , แบบสรุปการประเมินความรู้ , รูปภาพกิจกรรมพร้อมคำอธิบายใต้ภาพ เป็นต้น