กองทุนสุขภาพตำบล - กองทุนหลักประกันสุขภาพท้องถิ่น - กปท

อุบัติเหตุจากการจมน้ำเป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับต้น ๆ ของเด็กไทยที่มีอายุต่ำกว่า 15 ปี โดยเฉพาะในช่วงปิดภาคเรียนหรือวันหยุดพักผ่อน ข้อมูลจากสถิติสาธารณสุขระบุว่า การจมน้ำพรากชีวิตเด็กไปมากกว่าโรคติดต่อหรืออุบัติเหตุทางถนนในหลายพื้นที่ และข้อมูลรายงานจากรพสต.ตำบลเนินงาม อำเภอรามัน จังหวัดยะลา ตั้งแต่ปี 2563 – 2567 พบว่ามีเด็กเสียชีวิตจากการจมน้ำถึง 3 ราย และ เป็นเด็กนักเรียนชายที่กำลังศึกษาในระดับชั้นประถมศึกษาทั้งสิ้น และ1ใน3คนนั้นเป็นเด็กนักเรียนชายโรงเรียนบือดองพัฒนา โดยสาเหตุการเสียชีวิตส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดจากการที่เด็กไม่รู้ว่าน้ำอันตราย แต่เกิดจาก การขาดทักษะการเอาชีวิตรอดที่ถูกต้อง การตัดสินใจที่ผิดพลาดเมื่อเห็นเพื่อนตกน้ำ และสภาพแวดล้อมรอบตัวที่มีแหล่งน้ำเสี่ยงโดยไม่มีมาตรการป้องกัน จากการวิเคราะห์ปัจจัยเสี่ยงเด็กจมน้ำ ในบริบทด้านที่ 1 สังคมและครอบครัว นักเรียนโรงเรียนบือดองพัฒนาส่วนใหญ่ไม่ได้อาศัยอยู่กับพ่อแม่แต่อาศัยอยู่กับญาติ และตา-ยาย เพราะมีปัญหาหย่าร่าง และพ่อแม่ออกไปทำงานต่างจังหวัดหรือต่างประเทศดังนั้นนักเรียนกลุ่มนี้มีพฤติกรรมเสี่ยงที่จะไปเล่นน้ำเพราะไม่มีผู้ปกครอง ค่อย ตักเตือน ติดตาม ดูแลอย่างใกล้ชิด 2.ด้านเศรษฐกิจนักเรียนค่อนข้างมีฐานะยากจนไม่ค่อยมีโอกาสหรือมีประสบการณ์ได้เรียนรู้การว่ายน้ำ ในสระว่ายน้ำจริงคือนักเรียนไปฝึกว่ายน้ำตามเแหล่งน้ำธรรมชาติหรือแหล่งน้ำในชุมชนที่ไม่มีผู้ดูแลด้วยตนเอง ทำให้นักเรียนขาดความรู้เกี่ยวกับการว่ายน้ำที่ถูกต้อง ขาดทักษะการเอาตัวรอด ความรู้เรื่องการช่วยเหลือเพื่อนจมน้ำ จากผู้สอนที่เชี่ยวชาญโดยตรงเนื่องจากโรงเรียนไม่มีสระว่ายน้ำที่จะให้นักเรียนได้เรียนว่ายน้ำ ถ้านักเรียนจะเรียนก็ต้องเสียค่าใช้จ่ายไปเรียนว่ายน้ำเอง 3.ด้านสิ่งแวดล้อมพบว่าในบริเวณโดยรอบโรงเรียนและในหมู่บ้านชุมชนใกล้เคียงกับโรงเรียนมีแหล่งน้ำธรรมชาติ (บ่อขุดเพื่อการเกษตร เลี้ยงปลา คูระบายน้ำ ลำธาร คลอง บึง ) หรือแหล่งน้ำในชุมชนที่ไม่มีผู้ดูแล จำนวน 16 แห่ง โดยมีแหล่งน้ำธรรมชาติ (บ่อขุดเพื่อเลี้ยงปลา) ที่อยู่ในโรงเรียน จำนวน 1 แห่ง อยู่ใกล้บริเวณรอบโรงเรียน จำนวน 6 แห่ง 4.ด้านสุขภาพนั้นก็คือโรงเรียนบือดองพัฒนามีนักเรียนออทิสติกจำนวน 1 คน ซึ่งเด็กมักมีความสนใจเป็นพิเศษในเรื่องแสงสะท้อนหรือการเคลื่อนไหวของน้ำ และอาจขาดความตระหนักถึงอันตรายทำให้มีโอกาสเดินลงน้ำโดยไม่ลังเล ในบริบทของสถานศึกษา นักเรียนใช้เวลาส่วนใหญ่ทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อน ซึ่งมักมีความเสี่ยงในการชวนกันไปเล่นน้ำในแหล่งน้ำธรรมชาติ ((บ่อขุดเพื่อการเกษตร คูน้ำ บึง ) หรือแหล่งน้ำในชุมชนที่ไม่มีผู้ดูแล ในเวลาเลิกเรียนหรือในวันหยุดเรียน หากนักเรียนขาดความรู้เรื่อง ตะโกน โยน ยื่น และไม่สามารถลอยตัวเพื่อรอการช่วยเหลือได้ (Survival Swimming) เมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ความสูญเสียจึงมักเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง ดังนั้น โรงเรียนจึงเล็งเห็นความสำคัญในการสร้าง เกราะป้องกัน ให้แก่เด็กนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษาเพราะเด็กวัยนี้เริ่มมีกิจกรรมร่วมกับเพื่อนอยากรู้ อยากลอง ไม่เพียงแต่การสอนให้ว่ายน้ำเป็น แต่ต้องสอนให้ เอาตัวรอดได้ และ ช่วยเหลืออย่างถูกวิธีโครงการนี้จึงจัดขึ้นเพื่อถ่ายทอดความรู้เชิงปฏิบัติการ นักเรียนได้เรียนว่ายน้ำสถานที่จริง ณ สระว่ายน้ำเทศบาลนครยะลา และเสริมสร้างจิตสำนึกความปลอดภัย และปรับปรุงมาตรการเฝ้าระวังร่วมกับชุมชน เพื่อให้อัตราการเสียชีวิตจากการจมน้ำของนักเรียนลดลงจนเป็นศูนย์อย่างยั่งยืน