กองทุนสุขภาพตำบล - กองทุนหลักประกันสุขภาพท้องถิ่น - กปท

3. สถานการณ์

วัดเป็นศาสนสถานที่สำคัญยิ่งในศาสนาพุทธ เป็นสถานที่ที่มีส่วนสำคัญต่อการพัฒนาคนให้เป็นมนุษย์และพัฒนาพุทธศาสนิกชนให้เป็นผู้ศรัทธาที่สมบูรณ์ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ชุมชนชาวพุทธในปัจจุบันจะได้หันมาให้ความสำคัญกับองค์กรวัดไม่ใช่ในฐานะแค่เพียงเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมเท่านั้น แต่ในฐานะขององค์กรที่จะต้องมีบทบาทในการพัฒนาชุมชนในด้านต่างๆ ตามศาสนบัญญัติอีกด้วย ซึ่งศาสนา มีส่วนเกี่ยวข้องกับสุขภาพ
พระสงฆ์เป็นผู้มีความสำคัญในการ สืบทอดพระพุทธศาสนา พัฒนาการเรียนรู้ด้านคุณธรรม จริยธรรม และการพัฒนาสังคม ท้องถิ่น ชุมชนอันเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับชุมชน ในเรื่องการดูแลสุขภาพตนเอง สิ่งแวดล้อมภายในวัด และขยายผลสู่การพัฒนาสุขภาวะของชุมชน จากข้อมูลสุขภาพพระสงฆ์ พบว่า พระสงฆ์ป่วยเป็นโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ได้แก่ โรคเบาหวาน โรคความดันโลหิตสูง โรคหัวใจขาดเลือดและภาวะไขมันในเลือดสูง ซึ่งมีสาเหตุสำคัญเกิดจากอาหารที่ใส่บาตรทำบุญของประชาชนที่ยังขาดความรู้ความเข้าใจ และขาดความตระหนักถึงผลกระทบต่อสุขภาพของพระสงฆ์ นอกจากนี้ พระสงฆ์ยังมีพฤติกรรมเสี่ยงที่เป็นสาเหตุของการเกิดโรค เช่น การสูบบุหรี่ ดื่มกาแฟ ดื่มเครื่องดื่มชูกำลัง และขาดการออกกำลังกายที่เหมาะสม หากไม่ได้รับการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพจะกลายเป็นผู้ป่วยรายใหม่ ดังนั้น ในการดูแลสุขภาพในยุคปัจจุบันควรจะอยู่ในรูปแบบบูรณาการระหว่างหลักธรรมกับหลักการแพทย์และสาธารณสุขที่ไม่ขัดต่อหลักศาสนาเข้าด้วยกัน ปัจจุบันจะเห็นได้ว่าโครงสร้างประชากรไทยอยู่ในระยะที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ส่งผลกระทบต่ออัตราส่วนภาระพึ่งพิงของประชากร ซึ่งเป็นเครื่องชี้วัดถึงความได้เปรียบทางประชากรในการพัฒนาประเทศการดูแลสุขภาพอย่างต่อเนื่องเป็นส่งที่ดีและทุกคนควรกระทำ หากทุกคนมีสุขภาพที่แข็งแรงและสมบูรณ์ จะส่งผลให้การดำเนินชีวิตเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพตามไปด้วยการส่งเสริมสุขภาพโดยให้วัดได้มีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องดำเนินการในพื้นที่
เทศบาลเมืองพัทลุงมีประชากรที่นับถือศาสนาพุทธเป็นส่วนใหญ่ และมีวัดทั้งหมด จำนวน ๑๔ แห่ง การส่งเสริมสนับสนุนให้พระสงฆ์มีสุขภาพดีจะทำให้เกิดการพัฒนาศักยภาพในการดูแลสุขภาพของพระสงฆ์และเป็นการพัฒนาเครือข่ายพระสงฆ์ให้พระสงฆ์เป็นแกนนำด้านส่งเสริมสุขภาพในชุมชนเพื่อเฝ้าระวังสุขภาพตนเองประชาชนและพระสงฆ์กันเองส่งเสริมให้มีความรู้ทักษะและความรอบรู้ด้านสุขภาพจัดบริหารจัดการสุขภาพได้ด้วยตนเองและมีส่วนร่วมในการพัฒนาสุขภาพของชุมชนให้ยั่งยืนส่งผลต่อการมีพฤติกรรมสุขภาพที่พึงประสงค์และมีคุณภาพชีวิตต่อไป