กองทุนสุขภาพตำบล - กองทุนหลักประกันสุขภาพท้องถิ่น - กปท

ปัญหาด้านสุขภาพจิตและการใช้สารเสพติดนับเป็นปัญหาที่สำคัญไม่ต่างจากปัญหาสุขภาพกาย และมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นในทุกภูมิภาคทั่วโลก องค์การอนามัยโลกระบุว่าประชากร 1 ใน 4 จะได้รับผลกระทบจากความผิดปกติทางจิตใจหรือระบบประสาทในบางช่วงของชีวิต และมีประชากรทั่วโลก ราว 450 ล้านคนที่ทนทุกข์ทรมานจากสภาพดังกล่าว ทั้งนี้อาการฉุกเฉินทางจิตมีลักษณะอารมณ์รุนแรง ก้าวร้าว อาละวาด เสี่ยงทำร้ายตนเอง ทำร้ายผู้อื่นหรือทำร้ายข้าวของ  ปัญหาสุขภาพจิตหรือจิตเวช เช่น มีอาการหูแว่ว ประสาทหลอน โรคซึมเศร้ารุนแรง ทำให้เกิดความพิการและสูญเสียเป็นจำนวนมาก ปัญหาสุขภาพจิตไม่ใช่จะส่งผลกระทบแค่เฉพาะผู้ป่วยเท่านั่นแต่ยังส่งผลกระทบไปสู่บุคคลในครอบครัว ผู้ดูแล และคนในชุมชนอีกด้วย ผู้ป่วยจิตเวชมักขาดโอกาสการสนับสนุนในสังคมหรือชุมชน และยังพบว่าครอบครัวและญาติหรือผู้ดูแลได้รับผลกระทบด้านสุขภาพกาย สุขภาพจิต เศรษฐกิจและสังคมตามมา
    การที่ผู้ป่วยจิตเวชได้รับการดุแลที่ต่อเนื่องและได้ปฏิบัติกิจกรรมร่วมกับคนในชุมชน ภายหลังการบำบัดรักษากลับสู่ชุมชนแล้วยังมีอุปสรรคเนื่องจากภายหลังการจำหน่ายจากโรงพยาบาล ผู้ป่วยกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ยังขาดโอกาสจากชุมชนในการพัฒนาศักยภาพตนเองให้มีชีวิตในสังคมเช่นบุคคลทั่วไป ซึ่งปัญหาส่วนหนึ่งเกิดจากตังผู้ป่วยเอง เช่นการขาดความมั่นใจในการดำเนินชีวิตร่วมกับครอบและผู้อื่น นอกจากนี้ชุมชนยังขาดความรู้ ความเข้าใจหรือไม่เห็นความสำคัญของกลุ่มผู้ป่วยทางจิตที่มีจำนวนผู้ป่วยเพิ่มมากขึ้นและความรุนแรงเพิ่มมากขึ้น ประชาชนในชุมชนรู้สึกกลัว รังเกียจ ไม่เชื่อมั่นในความสามารถของผู้ป่วย มีทัศนคติในทางลบต่อผู้ป่วย สิ่งเหล่านี้ทำให้ผู้ป่วยทาจิตไม่ได้รับการยอมรับจากสังคมและขาดโอกาสในการพัฒนาตนเองในการอยู่ร่วมในสังคมมากยิ่งขึ้น จึงส่งผลให้ผู้ป่วยจิตเวชเหล่านี้กลายเป็นภาระและปัญหาของครอบครัวและสังคมต่อไป อีกทั้งครอบครัวผู้ป่วยเองยังขาดความรู้ความเข้าใจในการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่ถูกต้อง จึงทำให้ผู้ป่วยเกิดอาการกำเริบและสร้างปัญหาในสังคมตามมาด้วย สำหรับในพื้นที่ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านปาเต๊ะ มีผู้ป่วยจิตเวชทั้งหมด 70 ราย ซึ่งแบ่งเป็นผู้ป่วยจิตเวชทั่วไป 35 คน คิดเป็นร้อยละ 50  จิตเวชจากยาเสพติด 35 คน คิดเป็นร้อยละ 50 จากการติดตามเยี่ยมบ้านของเจ้าหน้าที่สาธารณสุขพบปัญหาดังนี้ 1.ผู้ป่วยขาดยาเนื่องจากรับประทานยาแล้วดีขึ้นจึงหยุดยาเอง 2. ผุ้ป่วยรับประทานยาไม่ต่อเนื่อง เนื่องจาก ไม่ได้ไปพบแพทย์ตามนัดเพราะดูแลไม่ได้อยู่ในพื้นที่หรือผู้ดูแลไม่สะดวกพาคนไข้ 3. ผู้ดูแลขาดความรู้ในการดูแลผู้ป่วยจิตเวช 4.เพื่อนบ้านหวาดระแวงกลัวผู้ป่วยจิตเวชจะทำร้าย 4.แกนนำขาดความรู้ในการนำส่งรพ.ในกรณีผู้ป่วยอาละวาด ทำร้ายร่างกายหรือสิ่งของ